Marisca, 23 januari 2008
Nederland Helmond

Weer in het Nederlandse land beland…

Lieve allemaal,

Op het moment dat ik dit schrijf, schijnt de zon door het keukenraam, is het buiten ongelofelijk koud (naar mijn idee) en vullen de Spaanse klanken van de Colombiaanse zanger Juanes de voor mij nog steeds ‘vreemde’ stilte. Ik ben weer thuis: inmiddels alweer 6 dagen. Hoewel ik me nog geen week geleden in ‘mijn’ Buenos Aires rond bewoog, voelt het al als eeuwen geleden.

Afgelopen donderdagavond (17 januari) ben ik rond 20.30 uur op Schiphol aangekomen. Volgens mijn vader “zo bruin als een noot” en nog steeds “schraal”. Kortom: hij was ook blij me weer te zien
Na een uitgebreid welkom (mét spandoek, champagne en ballonnen -> alleen de camera’s van het tv programma “Hello Goodbye” ontbraken nog) door pa, ma, opa, oma, vriendje, broertje, schoonzus en 2 van mijn beste vrienden, ben ik maar eens rustig naar huis gegaan. Onderweg heb ik me voornamelijk verbaasd over de keurigheid, rijkdom en enorme stilte in het Nederlandse land.

Vervolgens bewust gekozen voor een rustig weekend alleen thuis bij mijn ouders. Ik had nog even geen behoefte aan veel mensen en sociale verplichtingen. Alleen wat goede vrienden opgezocht om alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd, in zowel hun als mijn leven, onder het genot van spijs en drank weer een te bespreken, te analyseren, erom te lachen en te huilen en het meest belangrijke: gewoon weer even samen te zijn. Zoals het hoort dus met goede vrienden.

Daarnaast maar weer eens een agenda gekocht voor 2008 en wat administratieve zaken afgewerkt die met dit avontuur te maken hadden. Deze week heb ik nog even de tijd om rustig te acclimatiseren en vanaf maandag 28 januari begint ook het TU/e leven weer. Deze week staat dus in het teken van rustig wat zaken afhandelen, andere zaken opstarten, vrienden ontmoeten, bijpraten en verwerken.

Man, wat heb ik het geweldig gehad het afgelopen half jaar! Dat weet ik zo goed, omdat het thuis zijn me echt weer even moeite kost. Het lijkt soms bijna een soort rouwproces. Klinkt allemaal heel (onnodig?) dramatisch, maar het voelt nu eenmaal zo. Maar wat ben ik dankbaar en blij ik het mee heb mogen maken. Het heeft al mijn verwachtingen overtroffen en elke vezel van mij heeft ervan genoten!
Mooier kon ik het me eigenlijk niet wensen.

Even terug kijkend naar mijn laatste bericht, ben ik jullie natuurlijk nog een deel van het verhaal verschuldigd. Immers ben ik vanaf Kerstmis tot en met 16 januari ter afsluiting van mijn tijd in Argentinië samen met mijn vriendje Stijn nog een maand door het noorden van Argentinië en het zuiden van Brazilië gaan reizen. Een uitgebreid verslag vinden jullie in onderstaand verhaal. Uiteraard zijn er ook weer bijbehorende foto’s te vinden op picasaweb.google.com/smarisca

Toen ik op 16 januari 2007 weer alleen vertrok uit ‘mijn’ Buenos Aires, voelde ik me er, na er ruim 2.5 maand naar toe te hebben geleefd, klaar voor om weer naar huis te gaan. De laatste rit door de stad met mijn inmiddels welbekende taxichauffeur Hector was vertrouwd en evaluerend. Het is gek dat zo’n stad echt een deel van je wordt: je hebt er gelachen, gehuild, vrienden gemaakt, gestudeerd, gereisd, gefeest, twijfels en successen gehad, geaccepteerd, verwerkt, gevochten voor je principes, idealen en ideeën: kortom intens gelééfd.

Uit verhalen van thuis weet ik dat deze weblog enorm veel trouwe lezers heeft gehad. Al deze mensen (familie, vrienden, bekenden en ook (voor mij) onbekenden) wil ik zeggen: ontzettend bedankt voor het mééleven gedurende deze voor mij onvergetelijke tijd.

Les mando un último beso grande. Nos vemos!

Marisca







Reis door Zuid-Amerika: Argentinië en Brazilië

Hoe begin je te vertellen over wat je gedurende een maand reizen allemaal gezien en meegemaakt hebt? Het is net als antwoorden op de (overigens verschrikkelijke) vraag “Hoe was het?”. Dus dan maar een verslagje op de Marisca-manier: gestructureerd, uiteraard onvolledig, in principe te lang, maar hopelijk wel aantrekkelijk om te lezen, met hier en daar een humoristische ondertoon.
De etappes zijn bewust aangebracht: voor als je niet alles wilt lezen (wat ik best kan begrijpen hoor, maar ik schrijf het hele verhaal toch even op voor mijn toekomstig nageslacht).

Etappe 1: Buenos Aires part 1

Stijn arriveerde op donderdag 20 december in Buenos Aires. Raar, maar waar. Zo voelt het op dat moment een beetje. De verandering van 5 maanden apart van elkaar leven naar een maand lang 24 uur per dag bij elkaar zijn, is groot. Stijn werd uiteraard meteen ondergedompeld in de Spaanse taal (Engels is niet de sterkste kant van de meeste Argentijnen) en heeft zich uitermate succesvol (geen grapje!)en in bijzonder korte tijd wat Spaans eigen gemaakt. Het was het befaamde: ik-red-me-makkelijk-zelf-met-de-taxichauffeur-in-deze-te-grote-stad –Spaans …hij heeft er vrienden en respect mee afgedwongen, daar ben ik zeker van! Je ziet niet iedere dag zo’n grote Nederlander in Buenos Aires die zo vloeiend de zin “Donde están los banos?” (Waar zijn de wc's?) kan uitspreken

Etappe 2: Tucumán, Cafayate, Salta

Na 3 dagen in Buenos Aires te hebben doorgebracht, zijn we op zondag 23 december in de avond naar de stad Tucumán vertrokken. Meteen op het busstation begon ons eerste avontuur al: bijna de bus gemist door de ongelofelijke chaos die men op Retiro altijd kan aantreffen. Buiten het feit dat er ontzettend veel mensen zijn, de ruimte te klein is en de informatieborden onduidelijk en niet goed geüpdate zijn, moet je in die chaos ook nog eens verdomd goed opletten dat je niet gerold wordt. En aangezien Stijn min of meer ‘prime target’ genoemd kan worden tussen al die kleine, donkere Argentijntjes was het dus even goed opletten. Nadat ik besloten had toch maar eens te gaan informeren of de bus naar Salta, die op dezelfde tijd zou vertrekken als onze bus naar Tucumán en in ieder geval dezelfde kant op moest, niet ook naar Tucumán zou gaan, belandden we per toeval 2 minuten voor vertrektijd toch nog in de goede bus. Leve de intuïtie in Argentijnse chaos . De lucht bij het verlaten van Buenos Aires was prachtig. De reis kon beginnen!
Na 15 uur (overigens zeer comfortabel) te hebben doorgebracht in onze semi-cama’s belandden we dan op 24 december in Tucumán. Eenmaal in het hotel aangekomen, bleek al dat we Tucumán écht in Kerst-stijl gingen beleven. Alle (maar dan ook echt alle!) restaurants, bars en toeristische trekpleisters waren vanaf 18.00 uur gesloten vanwege “Noche Buena” en als we niet echt als Jozef-en-Maria de avond door wilden brengen, moesten we volgens de hoteleigenaresse onze maagjes gedurende de middag nog maar even goed vullen. Dit advies hebben we dan ook wijselijk opgevolgd. Gedurende de middag kwam de enige stads-gek die nog bereid was te werken met Kerstmis ons ophalen voor een city tour door Tucumán. Aardige, trotse man met, zoals het een goede gids betaamt, alle wijsheid in pacht (met name over vrouwen ), maar helaas had hij geen woord Engels in huis. Marisca’tje werd dus meteen ook even als vertaler aan het werk gezet. Die avond zijn we nog heel vroom naar de Kerstmis geweest. Een aparte ervaring: iedereen in korte broek, lekker te laat binnenkomen en lekker chaotisch.
Gelukkig was ‘onze gids’ ook zo gek om ons op Eerste Kerstdag, samen met een Argentijnse scharrel naar het volgende dorp Cafayate te brengen (300 km bergrit, we deden het dorp Tafi del Valle aan en bezochten de ruines de Quilmes). Het landschap was hier al prachtig, maar zou gedurende de andere etappes van onze reis nog mooier worden. Na ruim 5 uur met de beste man in de auto te hebben gezeten en ons verbaasd te hebben over het feit dat iemand echt 5(!) zakjes suiker in een kopje koffie gooit, was Marisca doodop van het vertalen en was het tijd om afscheid te nemen van onze oude Don Juan. In Cafayate ons vervolgens tegoed gedaan aan een heerlijke maaltijd van het zowat enige restaurant dat open bleek te zijn. Het vinden van het restaurant was geen kunst: loop gewoon de ook doelloos zwervende mede-toeristen achterna
Na deze Eerste Kerstdag, volgde natuurlijk de Tweede Kerstdag (wat een verrassing ).
We werden opgehaald door gids Homero (en hij was niet eens van de Simpsons). Alternatief, eng mannetje zo op de eerste indruk afgaand. Achteraf bleek het een ontzettende aardige vent. In een toeristenbusje werden we samen met een groep andere mensen eerst naar een wijnbodega gebracht. Vervolgens gingen we door de befaamde Quebrada de Cafayate naar Salta. Deze Quebrada, die beschermd wordt door UNESCO, omvat enorme rotskloven omgeven door een prachtig, uitgestrekt landschap (zie ook de foto’s). Hoogtepunt werd gevormd door een rotspartij waarin de akoestiek zo fantastisch was, dat de bouwers van de Arena er goed aan hadden gedaan dit natuurwonder eens te bestuderen alvorens Amsterdam een niet-voor-concerten-geschikt-voetbalstadion in de maag te splitsen. In de middle of nowhere liepen we met een groep onbekenden de rotswanden binnen en daar eenmaal aangekomen werden we allemaal betoverd (denk dat dat het beste woord is), door 2 piepkleine mannetjes die daar op een fluit zaten te spelen. De Droomvlucht in de Efteling is er niets bij
Na dit eerste memorabele moment voorbij te zijn, bleken Stijn en ik de enige die-hards en dankbare toeristen, want de rest van de mensen sloot, na nog een aantal andere hotspots te zijn gepasseerd, vreedzaam de ogen en gaf zich over aan het zandmannetje. Wij als echte Nederlanders, hadden natuurlijk pas echt waar van ons geld gehad
Eenmaal aangekomen in de stad Salta, met als bijnaam “La Linda” (wat “de schone” betekent), pakten we weer de backpack uit en gingen we de maagjes maar weer eens vullen. De volgende dag, waarop ons niet bekend was hoe laat we voor de city tour zouden worden opgehaald (Stijn: “als ze ’s ochtends zouden komen, hadden ze ons wel ingelicht, laten we uitslapen, we hebben tenslotte vakantie”), werden we om 8.30 uur ruw uit onze schone slaap gehaald. Maar flexibel en helder als we zijn, stonden we, na een omkleedpartij van minder dan 5 minuten, uiteraard weer parraat. Inderdaad, met ons zou je de oorlog kunnen winnen…
Op de city tour ontmoetten we een hele aardige, 25 jarige, Argentijnse gids die een bewonderswaardig woordje Engels paraat had. Hij lag goed in de markt vanwege deze taalbeheersing en om een beetje bij te dragen aan zijn droom (studeren in de US), hebben we uiteraard een aardige tip voor hem achtergelaten. In ruil daarvoor bracht hij ons natuurlijk graag naar het reisbureau, waar we even zorgden voor wat verwachtingsmanagement: we zouden voortaan wel weten hoe laat we waar en wanneer werden opgehaald. We verbaasden ons erover dat toeristen (klanten) dat blijkbaar op eigen initiatief moesten doen, maar daar zijn we natuurlijk bedrijfskundigen voor ….alles verbeteren en zo efficiënt mogelijk…in Argentinië heb je dan genoeg om je over te verbazen . Die middag hebben we even lekker wat voor onszelf gedaan: Marisca shoppen en Stijn lezen.

Etappe 3: Purmamarca & Humahuaca

Etappe 3: we komen al op de helft van dit verhaal! Nog even volhouden
Purmamarca is een dorp dat bekend staat om “Las Rocas de Los Siete Colores”. In de ochtend verlieten we Salta met als eindbestemming dit pittoreske dorp vol met facetten van de indigna’s (de oorspronkelijke bewoners van Argentinië, afstammelingen van de Indianen). De weg ernaar toe was lang, maar wederom prachtig. In de bergen maakten we kennis met de befaamde “Tren de las Nubes” (trein naar de wolken) die de bergpassen doorkruist via ingenieus gebouwde bruggen. Helaas was de eigenlijke trein buiten werking tot maart 2008. Per auto met 2 andere Argentijnse toeristen en wederom een erg kundige, jonge en aardige gids doorkruisten we de bergpassen. Het letterlijke hoogtepunt van de tocht, werd gevormd door de top, 4 km boven de zeespiegel. Hier begint de lucht al flink ijl te worden en veel mensen worden er dan ook hoogteziek. Wij hebben nergens last van gehad.
Onderweg bezochten we ruines van nederzettingen van oude indigna stammen, zagen ontzettend mooie en grote cactussen, arme dorpen (waarvan je je niet kunt voorstellen dat er ook maar iemand woont) en wilde lama’s. Dit deel van de reis maakte een grote indruk op me. Het was niet alleen het natuurschoon, maar vooral het totaal andere Argentinië dat hier voor me lag. Het arme noorden tegenover het rijke zuiden (waar ik een paar maanden eerder geweest was). Afstammelingen van indianen tegenover de er zo Europees uitziende bevolking van Buenos Aires. De manier waarop de regering in Argentinië deze mensen beduveld: de plek waar stemmen simpelweg gekocht worden in ruil voor voedsel en kleding, waar loze beloften ineens zichtbaar zijn. De façade van het land Argentinië als land dat zich zo graag Europees wil gedragen, maar in werkelijkheid niet anders is dan elk ander Zuid-Amerikaans land. Corruptie, armoede, mafioso’s aan de macht. Een land waarin een kleine groep van rijke en machtige mensen zo overduidelijk het overgrote deel van de bevolking arm en dom houdt om zo te kunnen doen en laten wat ze willen. Dit is ook Argentinië.
Onvergetelijk moment was onze aankomst bij de “Salinas Grandes”: de onmetelijke grote zoutvlakten. De oplettende kijker van het laatste seizoen van “Wie is de mol” herinnert zich misschien nog deze indrukwekkende witte zoutmat. Deze plek, 4 km boven de zeespiegel, waar de zon je bijna wegbrandt (Stijn was na 3 minuten al zo rood als een kreeft), is een van de mooiste plekken die we gedurende deze reis gezien hebben. De mensen die er daadwerkelijk werken, moeten hun lijf en gezicht op een bijna afschrikwekkende manier inpakken om zich te beschermen voor de zon. Ze werken hard in die brandende zon, terwijl de prijs per ton zout enorm laag is. Na de zouttafels en het zoutrestaurant bekeken te hebben (werkelijk allés in dat restaurant is van zout, maar het is niet functioneel: als restaurant is het niet goed gekeurd, omdat het geen toilet kan bevatten (eerst doen dan denken!)), hebben we samen met onze uitermate creatieve gids nog een aantal grappige foto’s gemaakt.
Vervolgens koers gezet naar het einddoel voor die dag: Purmamarca. Onze “cabano” bevond zich op 2 km afstand van het daadwerkelijke dorp. Of ja dorp, beter gezegd dorpJE. Meer dan 4 straten is het niet, maar het is heel pittoresk en zeker de moeite waard te bezoeken. Nog 2 mooie momenten meegemaakt. Na het eten werd onze aandacht getrokken door het vele geluid dat afkomstig was uit de kerk. Dus even binnen gaan kijken. Het hele dorp zat daar: alle kinderen dansten simpelweg in het rond en iedereen was blij en tevreden. Het bleek te maken te hebben met de viering van de feestdagen. Van de buitenkant leek het niets speciaals: gewoon wat rond dansende kinderen. Maar wat een plezier hadden die mensen met elkaar. Het hele dorp kwam gewoon naar hun huppelende kinderen kijken. Heel bijzonder om even deel van uit te maken.
Vervolgens liepen we naar de taxistandplaats waar we de, uiteraard enige, taxichauffeur van het dorp ontmoetten. Hoewel de afstand maar 2 km was, deden we er ruim een half uur over om de berg op te komen. Dat lag enerzijds aan de hoge snelheid waarmee de taxichauffeur reed (wel 20 km/h!), en daarnaast aan het uitermate animerende gesprek dat ik met hem had. Wat een enthousiasme, openheid, nieuwsgierigheid, warmte en lol met deze vreemde. Hij vertelde me trots dat hij onze koningin, Alexander en Máxima een tijd geleden ontmoette in zijn geboortedorp toen zij daar tijdens hun vakantie informeel een bezoek aan brachten. Wat hadden die mensen genoten van dit bezoek. Zo’n gewone en aardige mensen waren de leden van ons koningshuis geweest! Uit zijn verhaal begreep ik dat ze onderhand met heel het dorp op de foto waren geweest. Nee, geen bodyguards, geen grote auto’s: gewone mensen. Heel mooi te horen dat onze landsvertegenwoordigers zich 1) vrij kunnen bewegen en 2) hun taak goed uitvoeren en zo’n positieve ervaring bij deze mensen hebben kunnen achterlaten. Na een uitgebreid afscheid en nadat hij ons op het hart had gedrukt dat hij ons overal in de omgeving rond zou kunnen rijden (want hij wist natuurlijk ook ontzettend veel van het gebied), namen we afscheid onder een van de mooiste sterrenhemels die ik in mijn leven heb gezien.

De volgende dag werd verder koers gezet naar het noorden. Humahuaca is een dorp dichtbij de grens van Bolivia. Het lijkt in principe op Pumamarca qua grootte en stijl. De reden dat je het bezoekt is wederom de tocht die je ervoor moet afleggen, zoals met alles in het leven (jongens, merken jullie ook niet hoe wijs ik ben geworden ). Bij dit dorp hoort ook nog een raar weetje: bij het arriveren in dit dorp vertelde onze gids ons dat ze met de bewoners van het dorp de afspraak hadden dat één van deze locals de bus zou binnentreden en vanaf dat moment als gids binnen zijn eigen dorp zou gaan functioneren. Op deze manier konden deze mensen geld verdienen en hun families onderhouden. Toeristen stond het vrij dat aan fooi te geven wat ze wilden. Na een tijdje vroeg ik aan onze ‘local’ hoeveel mensen in het laagseizoen zijn dorp bezochten. Volgens hem waren het er nu 5000 per dag. Dat vond ik al ontzettend veel, maar ik viel bijna om van ongeloof toen hij de schatting voor het hoogseizoen bekend maakte: 10 000 per dag….Big Business dus
Verder nog een heel vies, chemisch ijsje gehad daar. Voor jullie lezers misschien niet zo belangrijk, maar ik, verzot op lekker ijs en inmiddels gewend aan de verpletterende kwaliteit van het Freddo’s ijs in Buenos Aires had bij het eerste contact van dit vieze waterijsje met mijn smaakpapillen even een heel moeilijk moment
Op de weg terug naar Salta reden we door een stuk tropisch regenwoud in de bergen. Dat vergeet je ook niet zo snel meer: de weg telde zo’n 503 bochten. Het merendeel van de zongebruinde toeristen kon toch nog wit wegtrekken, hebben we gemerkt.
In de stad Jujuy, maakten we nog even een korte stop en daar belandden we middenin feestelijke activiteiten. Een groot aantal dansgroepen, bestaande uit allemaal kleine, donkere jongens en meisjes, voerden daar hun kunsten uit. Toen 1 groep zich verzamelde om samen op de foto te gaan, wilde Stijn daar ook even gebruik van maken. Hij ging naast de officiële fotograaf staan, die onmiddellijk een praatje aanknoopte. Na mij erbij te hebben geroepen, bleek dat de man wilde dat wij, “als buitenlandse gasten die op bezoek waren in zijn stad” met die kinderen op de foto gingen voor de krant. Tegensputteren hielp niet, dus we staan nu dus in de Jujuy Times
Zondag 30 december hadden we nog een rustige dag in Salta. Maandag 31 december zouden we via Buenos Aires naar Iguazu vliegen.

Etappe 4: Iguazu

Nou dat vliegen is uiteindelijk wel gelukt, maar vraag niet hoe. Ten eerste kun je in Argentinië vrijwel geen directe vluchten tussen steden hebben: alles gaat via Buenos Aires. Goede business dus voor monopolist Aerolineas Argentinas. Daarnaast hadden we een ander klein probleempje. We zouden om 6.30 AM opgehaald worden en naar het vliegveld gebracht worden. De dag tevoren had ik dit nog uitgebreid gecheckt bij de service provider. Uiteraard netjes de wekker om 5.15 AM gezet, om rustig te kunnen opstaan en te vertrekken. Sta ik in de badkamer om 5.30 AM, gaat de telefoon: man van de receptie zegt dat de taxichauffeur er is. Ik probeer hem nog te zeggen dat het niet klopt, maar hij beweert dat het echt 6.30 AM is. Stijn naar beneden en de klok blijkt verzet. AAH: stress! Nog nooit zo snel ingepakt en aangekleed. Wat bleek: 2 weken eerder had het Argentijnse parlement bedacht dat het misschien wel een goed idee was om de klok een uur vooruit te zetten. Hoewel iedereen dacht dat dat A) onzin was (ze doen dat namelijk nooit in Argentinië en dat herinnerde ik me ook van de Spaanse les) en
B) nooit binnen 2 weken geregeld zou kunnen worden (Argentinië is een land vol bureaucratie en inefficiëntie), bleek nu ineens dat het wel degelijk waar was. En ondanks het feit dat Argentijnen veel praten, was het bij de hotelreceptie niet even opgekomen ook dit nieuws even naar haar buitenlandse gasten te COMMUNICEREN. Nou ja, uiteindelijk nog wel gelachen en het vliegtuig gehaald. Soms gaat alles gewoon goed
Eenmaal aangekomen in Iguazu op 31 december, gingen we naar ons hostel. Na van de eerste schrik bekomen te zijn m.b.t. onze huiseigenaresse (het ging vooral om wat ze NIET aan had en wat er allemaal onder wat ze wél aan had vandaan kwam), snel even de kamer ingericht en op pad gegaan. Na de eerste tropische regenbui overleefd te hebben (mijn God, wat een water), ons via een modderig pad naar het 3 landen punt begeven. Hier komen Paraguay, Brazilië en Argentinië bij elkaar. Die avond vierden we nieuwjaar met Marlieke en haar vriend Bart. De oplettende lezer weet al dat Marlieke een goede vriendin is die ik in Buenos Aires heb leren kennen. Per toeval zaten we allebei tegelijk met onze vriendjes in Iguazu. Erg gezellige avond gehad, al leek het bijna weer uit te lopen op een Jozef-en-Maria avond aangezien alle restaurants aan reserveringen deden. Uiteindelijk nog een leuk buffet op de kop weten te tikken. Vervolgens een fles champagne bij het hostel opengetrokken en samen op een mooi 2008 geproost.
De volgende dag, 1 januari, maakten we een Nieuwjaarsduik onder de watervallen. Dit was een relatief kostbare excursie, die uiteraard alle toeristen maken. Met een rubber speedboot sneerden we over het water naar de watervallen en werden we eronder geparkeerd. Geweldig leuk, vooral het enthousiasme van alle mensen in de boot. Vanwege het feit dat we deze ervaring onze symbolische Nieuwjaarsduik hadden gedoopt, hebben we er zelfs nog een film van gekocht. Zoals verwacht van een hele amateuristische kwaliteit, maar leuk om terug te zien. Verder kan ik veel woorden besteden aan hoe Iguazu was: ik kan alleen maar zeggen dat het met recht één van de plekken in Argentinië is die je écht niet mag missen. De foto’s spreken verder voor zich.
De Braziliaanse kant van de watervallen was naar ons idee niet zo spectaculair als de Argentijnse kant. Het was overigens nog een hele belevenis om de grens over te steken. Met een toeristenbus tot een bepaald punt, dan allemaal uitstappen, in de rij om Argentinië uit te gaan, weer 100 m met de bus mee, alle buitenlanders droppen, die in de rij om Brazilië weer in te gaan en die vervolgens weer zelf hun busje moeten zoeken. In de avond gingen we vervolgens met de bus naar de stad en badplaats Florianópolis, in de staat Santa Catarina.


Etappe 5: Florianópolis

De busreis was uitermate voorspoedig verlopen. Comfortabel, op tijd: wat wil je nog meer? Het overtrof onze verwachtingen aangezien het boeken van een busticket, een aantal weken van tevoren, op zijn zachtst gezegd heel wat voeten in aarde had gehad. Het bleek namelijk zo te zijn dat buitenlanders geen tickets konden reserveren, omdat zij geen DNI hadden (ID nummer). Dit nummer is in Brazilië aan de creditcard gekoppeld en ‘gewone’ creditcards van Mastercard en Visa van ‘simpele’ buitenlanders worden dan ook steevast geweigerd. Heel raar voor ons, want je zou denken dat dit ‘zeker’geld voor de bedrijven is. Zij zien het anders….
In Florianópolis hadden we bedacht dat het een goed idee zou zijn 1 nacht in de stad te verblijven. Dit bleek een uiterst geslaagd idee, aangezien Stijn vooral met de was in zijn maag zat. Door het warme weer was hij door al zijn kleren heen. Komische situatie om in het Spaans met de vrouwen van de Braziliaanse wasserette te communiceren. Maar het lukte. Het was wel fijn dat ik Spaans sprak, want wat een apentaal is dat Portugees. Het klinkt eigenlijk ook helemaal nergens naar.
De volgende dag begaven we ons per bus (speciale ejecutivo, gele bus) naar het eiland. Het duurde even voordat we duidelijk hadden hoe we er kwamen, maar toen hadden we ook geluk en konden we zo instappen. Op naar Poussada Rio Vermelho. De oudste poussada van Florianópolis. Prachtig gastenhuis, erg interessante, bereisde en goed Engels sprekende gastvrouw, zwembad, luxe kamers, barbecue spot voor Stijn, mooie natuur, verlaten strand met azuurblauwe zee op loopafstand. Wat wil een mens nog meer? De beste vrouw hielp ons ook nog aan een auto en gedurende 3 dagen hebben we lekker over het eiland gecrosst. Ging goed, lang niet zo gevaarlijk als we dachten.
De laatste avond aldaar nog een bijzondere ervaring gehad. Toen we in de namiddag besloten nog even naar het strand te gaan, duikelden we Blair op. Blair kwam uit Nieuw Zeeland, was met 3 vrienden 3 maanden door Zuid Amerika aan het reizen, besloot die middag langs het strand vanuit Barro do Lagao te gaan joggen, rende een heel stuk, was te moe om terug te rennen en had geen idee hoe hij aan een bus kon komen. Aangezien Stijn en ik via het privé bos van Carlota naar het strand moesten (een bos dat met recht een jungle genoemd kon worden en waar je de weg echt moest kennen om er ooit nog uit te komen), besloten we de beste jongen mee terug te nemen. Wat een dankbaarheid van onze nieuwe vriend! Eenmaal bij de poussada aangekomen, parkeerden we Blair bij het zwembad, dronk Stijn bier met hem en ik later een Cola Light. Hele aardige jongen! Toen we op het punt stonden Blair met onze huurauto terug naar zijn dorp te brengen, stuitten we op een ouder Braziliaans stel dat bij de barbecue spot grote stukken vlees stond te verorberen onder het genot van koud bier. Manuel (de man) riep meteen dat we erbij moesten komen. Na de drank en vleesvoorraad te hebben bijgevuld, hebben we de hele avond nog met zijn vijven daar doorgebracht. Heel grappig, dronken, onverstaanbaar, gek en wat was er veel vlees. Aangezien ik de enige was die nog iets van het dronken stel begreep, was ik het aanspreekpunt voor alle 4 de mensen, dus ik had het weer druk. De vrouw bleek een bekend Braziliaans model te zijn geweest en had vroeger (in haar duidelijk betere jaren) de hele wereld rondgereisd. Manuel was vooral voetbalgek en een goede chefkok. Nog erg gelachen toen hij ons het clublied van een Braziliaanse voetbalclub ging leren. Laat in de avond brachten we Blair naar huis en dan is een afscheid ineens heel raar en abrupt. Blair wilde duidelijk nog iets terug doen, ons nog een keer bedanken en zeggen hoe leuk hij het had gehad, maar de ongeduldige Braziliaanse mede-automobilisten zorgden voor een kort en vluchtig afscheid onder luid geclaxoneer
De volgende dag kwamen we het stel weer fris en fruitig tegen toen wij naar het strand gingen en zij een dagje gingen toeren op het eiland. Het was de dag dat we verder zouden reizen en toen ze ons zagen riepen ze ons meteen om nog even afscheid te nemen. Beetje aparte, maar hele warme en lieve mensen! Die avond reisden we met de bus via Sao Paulo naar het laatste station van onze reis: RIO DE JANEIRO!

Etappe 6: Rio de Janeiro

Toen we Rio binnenkwamen met de bus, schrokken we allebei. Wat een armoede. Niet ver buiten het centrum van de stad, zie je alleen maar favela’s. Hoewel je weet dat je niet daar zult verblijven, voel je je meteen wel een stuk onveiliger dan in Argentinië. Eenmaal aangekomen op het busstation bleek de verhuurster van ons appartement, zoals afgesproken, netjes een taxichauffeur te hebben geregeld. We gingen op weg naar ons appartement, dat slechts 50 m van het strand van Copacabana verwijderd was. Wat een LB’s (= Lucky Basterds), niet? Het mooie was nog dat we de eerste 2 dagen in een ander, maar veel groter appartement verbleven dan dat we oorspronkelijk geboekt hadden. De dagen in Rio hebben we gespendeerd aan het bezoeken van de 2 meest toeristische trekpleisters (Pao de Azucar en het Christus beeld), de botanische tuin en het centrum en verder nog aan zonnen op het strand van Copacabana en Ipanema, een excursie naar het paradijselijke eiland Ihla Grande (per boot) en het bezoeken van een echte samba show. Omdat we op zaterdag helaas te laat terug waren om naar de officiële carnavals-rehearsel van Rio’s bekendste sambaschool te gaan, moesten we het doen met een hele toeristische sambashow, maar naar mijn idee kun je niet naar Rio zijn geweest rond carnavalstijd en geen samba-vrouwen hebben gezien
Grappig om te zien, was trouwens dat de mannen daar veel meer met hun uiterlijk te koop leken te lopen dan vrouwen. Allemaal Baywatch-achtige gebruinde mannenlijven paraderen daar rond. Een lust voor het vrouwelijk oog natuurlijk, als was het merendeel volgens mij gay. Op het strand van Ipanema, besteedden Stijn en ik (onder het genot van verse cocosnootmelk) nog een hele middag aan het observeren van een vieze oud Italiaan die op pad was met zijn veel te jonge Braziliaanse gigolo.
Het was vrij onsmakelijk, maar wij hebben wel gelachen die middag. Op een gegeven moment had de gigolo ons echter door, dus toen zijn we maar rustig naar huis vertrokken.
Daar hadden we trouwens ook nog geluk mee, met dat ‘rustig’ naar huis vertrekken. Het weekend voor vertrek zag ik bij toeval het Braziliaanse nieuws. Vliegveld van Buenos Aires stond vol met 5000 mensen die al dagen vastzaten op het vliegveld, omdat het personeel van Aerolineas Argentinas het hoogseizoen had aangegrepen om eens wat betere arbeidsvoorwaarden af te dwingen. Aangezien de Argentijnen wel veel praten, maar communicatie in dit soort gevallen niet hun sterkste kant is, had het merendeel van deze 5000 passagiers het zaterdagavond wel gezien en besloot massaal om de ‘Migraciones’ te vernielen en het personeel te lijf te gaan. Kortom: chaos, onmenselijke vertragingen, politie en geen verwachting van wat er de komende dagen nog zou komen. Het voordeel was in ieder geval dat wij waren voorbereid. Zondag maar eens in een internetcafé proberen uit te zoeken hoeveel vluchten nu daadwerkelijk gecanceled werden en hoe groot de vertragingen waren. Zoals verwacht gaf Aerolineas Argentinas op geen enkele manier informatie vrij, dus wij maar even naar Interhelp gebeld. We zouden namelijk 2 dagen na de vlucht weer naar huis moeten vliegen. We waren even vergeten dat alles in Nederland op basis van ‘verantwoordelijkheid’ werkt, dus ja, ze konden niet veel doen en de vergoeding van alternatieve vluchten om nog op tijd in Buenos Aires te kunnen komen, zat er ook niet in. Het was de verantwoordelijkheid van Aerolineas Argentinas, dus daar moesten we ons tot richten. Nou een ding kan ik je wel vertellen: vertragings- en vergoedingsregelingen bestaan in zo’n land als Argentinië niet. Het enige wat we konden doen was een schietgebedje maken en hopen dat onze vertraging zou zijn zoals we inschatten, gemiddeld een uur of 4 a 5 (in het meest gunstige geval). En onze engeltjes bleken ons goed gezind, want inderdaad: onze vlucht van de ochtend was gecancelled, maar gecombineerd met de middagvlucht. Na ruim een hele dag aan reizen gespendeerd te hebben, waren we dus rond 18.00 uur weer in het oude, vertrouwde Buenos Aires, waar de rust op het vliegveld inmiddels weer redelijk was teruggekeerd.


Etappe 7: Buenos Aires part 2

Ik voelde me meteen weer thuis. In de avond namen we Cesar mee uit eten. Hij was zo vriendelijk om een deel van zijn appartement ter beschikking te stellen om onze bagage gedurende een maand te stallen. De volgende dag besteden we aan wat shoppen en ’s avonds ter afscheid met Marlieke aten we nog heerlijke sushi. De volgende dag was mijn laatste dag in Buenos Aires: een prachtige dag, een welkome afwisseling na het veel te hete weer van eerdere dagen. Het was een prachtige laatste dag: 27 graden, koele bries, hemelsblauwe hemel. In de middag ging ik nog met Argentijnse vriend Marcelo wat drinken en ’s avonds bracht Hector me naar Ezeiza. Na daar door alle chaos mijn weg te hebben gebaand, was het werkelijke afscheid dan echt een feit. Ik heb nog lang uit het raampje zitten turen tot ik het laatste lampje van deze metropool echt niet meer kon zien. Ik heb nog terug gedacht aan de avond dat ik aankwam: onder de indruk van alle lichtjes en me vertwijfeld afvragend waar ik in godsnaam woonde. Toen ik wegging, was het gevoelsmatig mijn tweede thuis. En dat voelde heel goed!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl